എത്ര കണ്പോളകള് ഉണര്ന്നിരുന്നിട്ടാവാം
പകലിന്റെയറ്റത്തായ് ഒരു
സന്ധ്യ മിഴി കൂമ്പിയടയുന്നത്.
മഴനൂലുകള് കുത്തിനിറച്ച മേഘ-
വണ്ടിയില് യാത്ര തുടര്ന്നപ്പോളാവും
അവള് പെയ്യാതെപോയെരു രാക്കനവായത്
എത്രമിന്നില്പ്പിണറുകളാവും
തൊണ്ടക്കുഴിയില്ക്കുരുങ്ങി
ഇടിമുഴക്കത്തോടെ കൂണായ്
വിരിഞ്ഞത്
ഞാത്തിയിട്ട എത്ര മഴ ജീവിതങ്ങളാവും
ഇട്ടുറഞ്ഞുപോയ കൂരയുടെ
ഓട്ടപ്പാത്രങ്ങളായത്
ഇന്നുമുണ്ട് വാക്കുകള് മടക്കിക്കുത്തി
ഉരുള്പൊട്ടിയൊഴുകുന്ന
ഓര്മ്മകള് കല്ലുമഴപോലെ
പ്രാണന് പകുത്ത വസന്തത്തില്
എത്ര വേഗത്തിലായിരുന്നു
മേഘസ്ഫോടനങ്ങളോടെ
മലപ്പാച്ചിലുകള് എത്തിയത്
പകല് പെയ്തുനിറച്ച
കൈത്തോടുകളില് കാറിത്തുപ്പിയ
ഇരവോര്മ്മകള്
പിന്നെയും നീയെന്തിനാവോ
മൃതിനിറഞ്ഞ തുലാക്കോള്
കൊതിക്കുന്ന വേഴാമ്പലാവുന്നത്.
